Να γίνουμε «περιζήτητοι άνθρωποι»!

Κοιτάζεις τον άλλο και νευριάζεις, ταράσσεσαι για τη συμπεριφορά του. Αναπόφευκτα τον κρίνεις, τον κατακρίνεις, τον βγάζεις από την καρδιά σου. Είναι πραγματικότητα ο

εγωκεντρισμός του. Είναι κοινή διαπίστωση ο άσχημος εαυτός του, ο κακός χαρακτήρας του.Κι όμως, πίσω από τα φαινόμενα μπορεί να κρύβεται ένα πληγωμένο παιδί, ένας τσαλακωμένος έφηβος, μια απουσία στοργής και κατανόησης. Ποιος μπορεί να δει το βάθος, τα αίτια μιας ανθρώπινης συμπεριφοράς; Ποιο πρόσωπο μπορεί ν’ ανοίξει την αγκαλιά σε οποιοδήποτε πρόσωπο;

Στο πρόσωπο του κάθε «παράξενου και δύστροπου και άσχημου χαρακτήρα» κι όχι στου συγκαταβατικού, του εξυπηρετικού και με καλό χαρακτήρα συνανθρώπου μας, βρίσκουμε τη δυνατότητα να υπερβούμε τον εαυτό μας, να τον θεραπεύσουμε από τα κρυμμένα εξογκώματα, να ωριμάσουμε πνευματικά και να έχουμε την ανεπαίσθητη εμπειρία της παρουσίας του Θεού στην καρδιά μας, δηλαδή την πραγματικότητα της ταπεινής αγιότητας.

 iellada.gr 

Αν βρήκατε ενδιαφέρον αυτό που είδατε, τότε κοινοποιήστε το και σε φίλους, μπορεί και σε αυτούς να είναι χρήσιμο!