Για πολλά χρόνια, ζούσα διαρκώς με το φόβο της αποτυχίας, τρομαγμένη από όσα είχα διδαχτεί ως παιδί, να πιστεύω για την αποτυχία. Γιατί, όλοι γύρω μου μίλαγαν πάντα για την επιτυχία, για το τι οφείλω να επιτύχω, αλλά και ποια είναι εκείνα τα επιτεύγματα που θα μου εξασφαλίσουν απέναντι στους άλλους την πολυπόθητη ανωτερότητα της επιτυχίας! Βλέπετε, καθόλη την διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας, ο τρόπος που ζούσαν οι ενήλικες γύρω μου, με ώθησε να σχηματίσω την εικόνα πώς η ζωή δεν είναι παρά ένα μεγάλο ξύλινο κασόνι, γεμάτο επιμέρους κουτιά: μικρά κουτιά, μεσαία ή συχνά και μεγάλα κουτιά- πάντως κουτιά, μέσα στα οποία εσύ, ανεξαρτήτως συνθηκών, είσαι υποχρεωμένος να κάθεσαι ή να βαδίζεις: προκαθορισμένες στην εντέλεια δηλαδή, διαδρομές- από το σχολείο στο πανεπιστήμιο και μετά στην εκκλησία και μετά στο μαιευτήριο- ασφαλείς, κοινωνικά αποδεκτές και πάνω απ΄ όλα, με τη σφραγίδα της επιτυχίας στα μάτια των πολλών! Μεγαλώνοντας λοιπόν στη σκιά του φόβου μήπως αποτύχω, υιοθέτησα ...